ang naligaw

ang kwentong bob ong nakakatamad na ituloy...
ang naligaw kong post nandito
ang susunod na kalokohan
saka na lang

...

ang libro ng bob ong. parang inabot sa kin na national siguro 2 weeks ago. medyo 3 years ko na yata gusto magbasa ng mga libro niya. naaaliw ako e. nakakatuwa. hindi ka pressured, kung mababaw kang tao, masisiyahan ka. nakakatawa ang pagsusulat. kung ikaw naman ung tipong 'go deeper' ang motto, e di ka naman mabibigo.

hindi pa ko gumagawa ng assignment noon pero sige pa rin, tuloy sa sm, dahil nawalan ng internet sa bahay. bumibili kami ni mama ng reference books. andaming pictures e. kung natisod siguro ko sa paglalakad papuntang counter hindi pa umabot ang hawak kong stainless longganisa. dati ko pa un binabalikbalikan kuripot lang talaga ko. pero nung gabing un, para bang pede na, ito na ang tmang panahon na ipabili kay mama. kaya nagbakasakali ako,iaabot ko, kung bibilin ok, kung ihindi ok lang dn. optional kung baga. di gaya ng diploma wala kang ibang option.

aun binili naman. at un ang pinakamalaking maling tama na ginawa ko. de.....joke lang. nabuhay nanaman ang pangarap kong magsulat. nakailangan ko munang ipagpaliban dahil di pa ko tapos gumawa ng plate sa design subject sa arki...hindi journalism, creative writing o kung anong mang may kinalaman sa pagsulat.

isasantabi ko muna ang paborito kong pagsusulat, para mag drawing.

itutuloy kung may oras....

after 10 years

pasukan nanaman! dapat masaya, di masyado pero ok lang. sa wakas natapos ko na ang stainless longganisa.apag tuluyan na kong na kumbinse na gusto kong maging manunulat at maging unemployed... well kasalanan ko un. at hindi ng kung sino sino.

mas masarap ngumiti kaysa maging indifferent... pero mas madali humanap ng dahilan for indifference.

si luli

si luli matagal ko na kilala.
si luli palagi kong kasama.
si luli bigla na lang umalis.
si luli minsan nandyan.
si luli minsan wala.
si luli gusto kong makausap.
si luli gusto kong makita kahit walang paguusapan.
pero si luli...
di ko na kilala.
hindi ko na nakakasama.
tuluyan nang umalis.
pero minsan nandyan parin.
mas madalas wala.
hindi ko na siya makakausap.
hindi ko na siya makikita.






kasi ayaw na niya.

luli

nakakapagod maghintay.
sa wala.

pagikot ng sakit

tag ulan
tag iyak
tag lamig
tag lungkot
tag araw
tag tuyot
tag ulan
tag daloy
tag lamig
tag manhid
tag araw
tag ulit uli

anthology

ang daming bawal sa mundo
sinasakal nila tayo.

...

Pagpasensyahan mo na. kung nandito nanaman ako. Nagmamakaawa nanaman. Gawin mo lang ang ginagawa mo dati…ang makipaglaro…ang magpaasa.

Kung dati pinagdarasal ko na ang laro natin maging totoo…ngayon hindi na.

Para ka na lang kandilang may sindi kapag brownout. Nakakaaliw…kasi wala na kong ibang magawa.

Pinagmamasdan. Iniisip kung masasaktan ba ko kung susubukan kong hawakan ang apoy. Ganun lang yun. Sa matagal na panahon.

Tapos gagawin ko rin, hahawakan ang apoy.

Masasaktan.

Tapos uulitin ulit.

Pagpasensyahan mo na kung nandito nanaman ako. Umaasa kong sa pagkakataong ito magsasawa na ko sa sakit.

...

Babalik ulit ako dun sa lugar na satin lang. ung lugar na di nila alam. Lugar na di mo rin alam. Ung satin pero…pangarap ko lang.

Bumabalik ako dun, halos araw araw. Hinihintay kita na sumulpot. Hinihintay kitang umupo sa tabi ko. Di tayo mag uusap, walang pagkkwentuhan, pero magkakaintindihan.

Ikaw lang ang hinihintay ko. Lahat silang dumaan, di ko pinansin.

Katangahan nanaman… matagal mo na palang pinupuntahan ang lugar na satin lang, inakala kong satin lang.

Sa inyo pala.

Inyo.

San na ko?

dalawa

dalawa

dalawang minuto
para i-iyak
hindi luha
kundi dugo
dahil sayo

bukas ganun ulit… akala ko iba na ang iniiyakan ko.un pa rin pala…stupido.

Ang daya mo, nasayo ang tali. Kailan mo ba balak bitawan…

Sa leeg ko na lang, dun mo itali. Sabay hila ng malakas. Para tapos na. ulo ko na lang ang dalin mo. Iwan mo na ang puso. Para di na ko masaktan.

Dalawang minuto lang.
Para itali
Ang lubid

Kung dati luha, ngaun dugo na. naaagos di sa mata kundi sa leeg kung san dati nakakabit ang ulo. Aagos hanggang tuyot na. para ang puso ko makapamahinga na.

At ang ulo ko na dala mo… sa mga mata luha na lang ang papatak. Di dahil sa sakit kundi dahil lang sa pagkasanay. Hindi bale, matutuyot din yan. Kagaya ng puso ko, mamamahinga na.

Taon ng pagpapahirap…
Dalawang minuto para basahin to.

ilang Segundo lang para sabihing ‘mahal kita’

at habang buhay na kong susunod sayo.

...

Minsan lalapitan kita. Wag kang lalayo. Wag mong iisipin “sino kaya ang gagong ‘to?”
Makikiusap lang ako. Pahiram naman kahit sandali, ng buhay mo, sandali lang.

Ang buhay mo , na pingarap kong maging akin. Kahit hndi ako ikaw. kahit isang malaking pagpapanggap lang ‘to. pumayag ka.

Maranasan ko lang tumawa ng gaya mo, umiyak ng gaya mo. Ng may makikinig sa tawa ko. Ng may magpupunas ng luha ko. Ng may magsasabing “ok ka lang?”
Kahit ilang saglit lang…masama bang isang araw man lang? Ang pagiging ikaw, ng makasama ko naman ang kahit kailan di ko na makikilala.

Pagkatapos babalik na ko sa sulok ko. Ibabaon ko ang kanyang ngiti, iisipin kong para un sakin. Para habang pinagmamasdan ko kaya at nagsimula na kong lumuha sasabihin ko sa
sarili ko “tiningnan ka niya sa mata, at ngumiti,minsan…”

At Ang Inggit

Ikaw. nandyan ka. May sariling mundo, marami problema. Hindi mo alam naiingit ako sayo.

Ako. Nandito lang. may sariling mundo, marami ring problema. Alam ko naiingit ako sayo.

Hindi tayo magkakilala. Siguro nakasalubong na kita, nakabangga sa kung saan, e ano ba naman ang pakialam ko sa taong di ko kilala.

Kung di naman ako naghanap di kita makikita. Hindi ako magtataka kung ano bang meron sayo. Kung bakit binabalik balikan kita. Kung bakit naaliw ako sa problema mo…

Tinititigan kita. Natatanga nanaman. Ubos na ang internet card. Tapos nalaman ko na. kung bakit…

Dapat relief ang nararamdaman ko, pero hindi.

Inggit lang pala.

Inggit pala.

Nasayo na ang bagay na wala sakin. Kahit tumatawa ako, kahit umiiyak iba pa rin. dahil iba ang nasayo.

Hindi naman ang pagtawa mo ang hinihingi ko, hindi rin ang pag iyak mo.

Ang taong un.

Siya lang.

Ang taong nasayo na.

Akala ko pelikula lang ang iniiyakan ko. Pati pala ikaw na di ko kilala.

Tumawa man ako at umiyak, tawa mo lang ang maririnig niya, luha mo lang ang pupunasan niya.

Ang swerte mo. Ingatan mo.

Ang Short-lived

Short lived lang pala ang writing streak ko. Parang mga ym conversations ko. Sandali lang tapos na. tinulugan ka na o kaya nakipag-usap sa iba.

Ang pagbblog ko parang addiction, isang matinding high tapos biglang sadsad. Kagaya ng nsabi ko na isang entry ko dito. Naghuhukay ako, tapos na un. Nasa ilalim na ko ng hukay. Mag isa nanaman

Di na bago un.

Sayang kapag nagsusulat ako, ng walang kwentang bagay, kahit maraming naaalala, masaya. Bakit ngaun puro lungkot nanaman.

Simpleng Pagpapanggap lang

Maraming bagay ang ayaw ko. Ayoko ng niloloko. Ayoko ng mga taong nagpapanggap sa harap ko.

Ikaw lang siguro ang kaya kong mangloko sakin, kahit masakit.

Sana minsan, maisip mong isama ko sa pagpapanggap mo. Magpanggap tayong masaya.
Tapos balik ka na sa kanya.

Pagmamasdan na lang ulit kita.

nawawala

Naisip ko mabilis tayo minsan magtapon ng bagay na akala natin sira na, kasama na rin nawawala ung mga maayos pa.

Bakit minsan sirang sira, laspag na, wala ng silbi di pa rin matapon? Kaya napupuno ng kalat ang desk ko kasi maraming bagay dun, pinaglumaan na, ung iba gumagapang na papuntang basurahan.

Di ko maitapon.

Minsan mas magandang di nalang pag isipan, tapon na lang agad. Habang hawak mo kasi para bang unti unti may maaalala ka. Hanggang sa sasabihin mo, sa susunod na lang…di ko pa kaya itapon.

Naglinis ako ng desk nung isang isang linggo ang daming kalat. Habang nagkakalkal ako, may naalala kong lalagyan. Babasagin, ung parang lalagyan ng potpourri. Maliit lang un, kasya sa palad ko. Dun ko pinagkasya ang kwento ng dati. Pano kasi ang hirap tuwing nababasa ko, ang dami kong naaalala. Taon din bago ako nakapagdecide na bitawan na un. Inisip kong sunugin, i cremate ang memories kumbaga. Kaya lang pangit isipin, ung memories mo, itim na dumi na lang. kaya pinunit ko na lang. pero ang OCness ko ayan na naman, ginamitan ko ng gunting.

Parang ako ung nagugupit. Ako ung napupunit.

Ako ung ilalagay sa boteng maliit.

Pirapiraso na, ang hirap.

Hindi ko na maalala kung kelan ko ginawa un, basta matagal na. habang ginugupit ko, binabasa ko paputol putol. Kasi pagkatapos nun, wala na. kahit iyakan ko di na mabubuo ulit.

Kung tutuusin, matagal ng sira un. Hindi lang ung papel.

Pagkatapos pinagkasya ko sa bote. Sakto lang. nilagyan ko ng sandamakmak na glue ung ibabaw para madikit ung cork na takip. Baka kasi isang araw topakin ako at maisipan kong buoin ulit. Ang ganda tingnan parang display.

Un na ung iniyakan ko dati, nagkasya sa bote na ngaun hindi ko na alam kung nasan. Di ko maalala kung itinapon ko na o itinago ko sa kung saan.

Ngaun naaalala ko ung mga bagay bagay… ang sakit isipin un lang un. Nakasya sa boteng nawawala.