I am enjoying this. Lunch, without thoughts of deadlines running inside my head. Early dismissal,period.
One day soon when it finally sinks in, i'm gonna miss 'the stint work'. I do feel bad. I do feel like a great oppurtunity has been messed up. But I'm hoping I made the right choice. Or. I will make it the right choice.
I am sorry for disappointing people.
akalain mo kailan lang e tempting. ngaun totoo na. makkwento ko rin to kapag di na ko naiiyak. at hindi na ko natatawa na dahil sa red o white... ewan. syempre ako lang makakaintindi. if you're not communicating you're not writing. so technically i'm not writing. i guess.and this is bs
hindi ako bitter, minsan kelangan mo lang talagang bitawan ang ibang bagay. hindi uubra ang idealism sa grades kong going down, down, down.
maybe i wasn't born to follow the norms. haay.. tears
the room is definitely bloody again
QUIT
give up, stop, relinquish, refrain from, renounce, suspend
leave, resign, walk out, abandon, vacate, give notice, desert, give up
proven na.
hindi talaga dapat nakikinig sa 'one last cry'(ng paulit ulit) kahit kanino pang version sa mga oras sa pagitan ng 12 at 4 ng madaling araw. hindi dapat nagbabasa ng sarili mong blog para makita kung nagevolve ka na ba. hindi dapat magisip ng sad thoughts, what ifs, could-have-beens, should-have-beens, at how-i-wish kapag tunog lang ng malungkot na boses ng singer, bagsak ng tubig ng aquarium at hininga mo ang naririnig mo.hindi rin dapat pakinggan ang nasaan ka ng pupil (pati na rin ang dianetic) lalo na kung acoustic version habang iniisip mo kung bakit wala kang kasama manood ng isang gig ng pupil.
in short, bawal mag isip ng kahit ano liban sa masakit sa ulong plate kapag madaling araw para :
hindi manlabo ang paninggin sa nagpipilit tumulong luha (ouch!)
hindi mapraning sa katitingin kung may nanonood sayong 'magsenti' (tao man yan o hindi)
hindi magkaroon ng runny nose dahil sa sipon na akala ay luha siya
hindi maghanap ng tissue na palaging nawawala
hindi maubos ang card sa wlang kwentang blog entry
at hindi kumirot ang puso na talo pa ang heartburn sa sakit ( ang masakit dun hindi tinatablan ng tums ang sakit na ito)
hectic un lang, kagaya ng mga order sa starbucks. nagkakanda buhol buhol na ung sched ko, at nagkakanda ekis ekis na ang paa ako para tapusin ang mga bagay bagay at hindi pa nagsisimula ang lahat. talaga namang nakuha ko pang tumambay dito. na matatapos na ngayon.
kung walang katuturan na dati, mas lalo ngayon...
as usual, takas nanaman ako. di naman sa nagpapaka mushy pero wala na bang nagaasawa ngayon dahil lang sa mahal nila? ooops! freaky question... at meron pa naman palang natitirang gentlemAn sa mundo. oh well.
hindi bitin ang hakbang medyo umabot naman sa tapakan. kapag sinuwerte, pesteng salita yan... kelangan ng swerte habang nagpapaka saleslady ka, benta rito benta ron. patay! kapag minalas. bitin na nga nag hakbang... baka di natuluyan masundan. pero hindi lang naman hagdan ang pede, hmmm.. may ramp naman, mas madulas nga lang. mas madali matulak. kapag sinuwerte ako, patay nanaman. maraming mamalasin,bwahaha. sana swertehin ako. takbo na!
tatlong araw na. dapat gugumahol na kong tapusin ung mga bagay na dapat kong ginagawa. pero nakaupo ako at naghihintay para gumawa ng hakbang dun sa isang bagay na hindi ko naman dapat ginagawa. at nakakatakot pa don, nag enjoy ako. hindi ako na pressure mag isip, hindi ako nahirapan at nag ENJOY ako. bat ganun. pero syempre kasama nun, nagkakanda loko loko na ang buhay ko sa Torture. hindi pa tapos.
di bale kung sakali man...hindi ako manghihinayang.
ang kwentong bob ong nakakatamad na ituloy...
ang naligaw kong post nandito
ang susunod na kalokohan
saka na lang
ang libro ng bob ong. parang inabot sa kin na national siguro 2 weeks ago. medyo 3 years ko na yata gusto magbasa ng mga libro niya. naaaliw ako e. nakakatuwa. hindi ka pressured, kung mababaw kang tao, masisiyahan ka. nakakatawa ang pagsusulat. kung ikaw naman ung tipong 'go deeper' ang motto, e di ka naman mabibigo.
hindi pa ko gumagawa ng assignment noon pero sige pa rin, tuloy sa sm, dahil nawalan ng internet sa bahay. bumibili kami ni mama ng reference books. andaming pictures e. kung natisod siguro ko sa paglalakad papuntang counter hindi pa umabot ang hawak kong stainless longganisa. dati ko pa un binabalikbalikan kuripot lang talaga ko. pero nung gabing un, para bang pede na, ito na ang tmang panahon na ipabili kay mama. kaya nagbakasakali ako,iaabot ko, kung bibilin ok, kung ihindi ok lang dn. optional kung baga. di gaya ng diploma wala kang ibang option.
aun binili naman. at un ang pinakamalaking maling tama na ginawa ko. de.....joke lang. nabuhay nanaman ang pangarap kong magsulat. nakailangan ko munang ipagpaliban dahil di pa ko tapos gumawa ng plate sa design subject sa arki...hindi journalism, creative writing o kung anong mang may kinalaman sa pagsulat.
isasantabi ko muna ang paborito kong pagsusulat, para mag drawing.
itutuloy kung may oras....
pasukan nanaman! dapat masaya, di masyado pero ok lang. sa wakas natapos ko na ang stainless longganisa.apag tuluyan na kong na kumbinse na gusto kong maging manunulat at maging unemployed... well kasalanan ko un. at hindi ng kung sino sino.
mas masarap ngumiti kaysa maging indifferent... pero mas madali humanap ng dahilan for indifference.
si luli matagal ko na kilala.
si luli palagi kong kasama.
si luli bigla na lang umalis.
si luli minsan nandyan.
si luli minsan wala.
si luli gusto kong makausap.
si luli gusto kong makita kahit walang paguusapan.
pero si luli...
di ko na kilala.
hindi ko na nakakasama.
tuluyan nang umalis.
pero minsan nandyan parin.
mas madalas wala.
hindi ko na siya makakausap.
hindi ko na siya makikita.
kasi ayaw na niya.
tag ulan
tag iyak
tag lamig
tag lungkot
tag araw
tag tuyot
tag ulan
tag daloy
tag lamig
tag manhid
tag araw
tag ulit uli
